Vanuit de lucht ziet het Surinaams regenwoud eruit als broccoli. Eenmaal geland (op een vliegveld - grasveld bij Kajana) zagen Liedeke en ik (Lydia) de prachtige natuur in het binnenland van Suriname. Metershoge bomen, een grote variëteit aan verschillende planten, mooie bloemen en soms vruchten. Met een korjaal varen door de jungle is een heel bijzondere ervaring.
Toen we aankwamen op Awarradam waande ik me in het paradijs. Deze eerste kennismaking met het binnenland van Suriname en de mensen die daar wonen heeft veel indruk gemaakt en me ook aan het denken gezet. Natuurlijk had ik al veel verhalen van Ton en anderen gehoord. Toch is het zo anders en indrukwekkender als je het zelf meemaakt.
De mensen daar, afstammelingen van de gevluchte slaven leven nog zoals ca. 100-200 jaar terug . Ze wonen in houten hutjes met veelal houten of rieten daken, leven van de opbrengst van kostgrondjes (ieder jaar gehakt door de man), van zelfgevangen vis en soms van geschoten wild. De (eerste) indruk die de vrouwen maken (want de mannen werken elders om geld te verdienen) is trots en redelijk gelukkig met het bestaan. Ze maken onderling veel plezier en werken hard. Deze sterke vrouwen hebben geen sportschool nodig om lenig en gezond te blijven!
Ik vraag mezelf wel af of ik zo zou kunnen leven. Zou ik iedere morgen kunnen opstaan en de vrolijke groet “ai waki no” willen horen of ben ik teveel verslaafd aan alle gemakken (wasmachines, supermarkten, etc.) en de intellectuele prikkels en uitdagingen?
Diverse leden van het gezelschap waarmee we in Awarradam waren zagen zeer veel overeenkomsten met Afrika. Zo zie je maar hier in Suriname waan je je de ene keer in het paradijs, dan weer in Indonesië en een andere keer in Afrika: Sweet, sweet Suriname!
Lydia
donderdag 20 september 2007
woensdag 19 september 2007
terug
Lydia en Liedeke zijn terug uit terug uit Awarradam en vol verhalen. Over kaaimannen, vogelspinnen en meer, ze volgen binnenkort. Foto's posten lukt niet best, we blijven proberen. Stelt u zich ons maar voor als vroeger, maar dan bruin en met allerlei verhalen.
maandag 17 september 2007
Ander Suriname
Er is een tweede Suriname, niet dat van het stadse Paramaribo vol druk verkeer, de mengelmoes van mensen, geuren en kleuren maar een ander Suriname wat men hier noemt ‘het binnenland’. Het binnenland is eindeloos leeg, vier keer zo groot als Nederland en bewoond door zo’n 40.000 mensen. Eigenlijk alleen via de rivieren kun je het bezoeken of via een heel enkele weg. Er zijn geen gewone wegen dus ook geen fietsen of auto’s, zelden is er stroom of een werkende waterleiding, weinige stenen huizen. Wel rivieren om je in te wassen, spelen, verplaatsen. Geen javaanse moslim, chinezen, bakras, indiase hindoes of creolen zoals in de stad, maar vrijwel alleen marrons, de nazaten van ooit weggelopen plantageslaven. Daartussen overigens wel heel erg opvallende spierwitte albino’s, soms met een donker kindje op de rug. Soms scholen, maar nooit meer dan de lagere en leerlingen tot ver in de puberleeftijd. Bijna nooit een tv of er draaien alleen dvd’s op en dan zitten er 15 mensen samen te kijken. Geen telefoon of internet, wel een eigen radiodienst. Bijna geen winkels, zelfs vrijwel geen geld in omloop. Weinig mannen, die verblijven elders, bijvoorbeeld in Frans Guyana om wat geld te verdienen. Geen Nederlandse taal of zelfs Sranantongo maar Saramaccaans wordt vooral gesproken, een taal die ook stadse Surinamers vrijwel niet verstaan. De ochtendgroet is o-wekino(ooh), dat de ander wordt toegezongen.
Hoe men dan leeft? Stel je een brede rivier voor tussen eindelozen bossen. Aan de oever wassen vrouwen in kleurrijke pangi’s hun kleding, de vaat, de kinderen of zichzelf. Kleine meisjes helpen hen, poetsen de op open vuur zwartverbrande pannen blinkend schoon, schrobben de was op een steen. Jongetjes en meisjes vissen met eenvoudige hengels en spelen in het water, duikend van steen naar steen. De gewassen kleding of vaat gaat in een blinkende schaal mee naar het dorp, landinwaarts. Op het hoofd natuurlijk, hoe zwaar ook de last, maar nooit heb ik een vrachtje zien vallen.
In het dorp een houten hutje, dat (dichter bij de stad) soms doet denken aan een knap klein huisje, verder van de stad vaak aan een bouwsel van de kindervakantieweek.Het dorp is stoffig, de aarde is door regens weggespoeld naar de rivier, er rest een rotsige boden vol geulen. In de hut een of meer hangmatten, soms een bed. Een stapel kleding in de hoek, maar zelden een stoel, kast, lamp, boek of tafel. In de kookhut ernaast een stapel brandhout, een open vuur, een ijzertje erop voor de pan. Het menu is rijst, betaald door vader en groente, zelfverbouwd op het kostgrondje, een door vader vrij gekapt voetbalveldje in de bossen. Helaas is dat vaak om veiligheidsredenen op 1-3 uur lopen of varen van het dorp. Verder de net gevangen vis, zelf schoongemaakt in de rivier, gebakken in olie die vader betaald heeft. Nauwelijks zijn er andere levensmiddelen, er is ook geen geld in het gezin om naar het winkeltje te gaan van het dorp. Als er geld is kun je er kopen rijst, olie, sardines in blink, nieuwe pannen of zeep, bloem of suiker.
Bij de hut zit oma, ik heb veel marrons van zeventig plus ontmoet als weet men vaak echt niet zelf hoe oud men is (maar kon een plastic kaart tonen die naam en leeftijd bevatte) en veel broeders en zusjes. Vrouwen hebben niet zelden vier tot zes kinderen voor ze 25 zijn. Een eerste kind op je 13e is niet ongewoon, maar een last is het niet. Men is trots en dankbaar voor kinderen, ook al lig je -zoals de goedlachse Elisa die ik sprak en filmde- er soms met vier tegelijk in een bed, drinkt de tweeling van een jaar staande de borst en aai je lachend de andere peuters over hun bol.
Vader heeft vaak niet een maar twee vrouwen. Zijn dat hele errruge mannen? Neen vind men hier. Een vader zoals Sylvester van 26 met eerste vrouw en zeven kinderen kan goed een tweede vrouw hebben waar hij af en toe verblijft, wie anders zorgt er voor deze vrouw die al een kind had van een lang verdwenen man. Nu zorgt Sylvester voor rijst en olie voor haar en voor hun nieuw geboren kinderen alsook het eerste kind.
Maar er is ook een mijnheer Frits. In zijn dorpje heeft hij 6 mooie toeristenhutjes gebouwd die spic en span zijn. En een eetzaal voor de toeristen met keuken annex dorpshuis. En een radiozender voor de streek waarvan hij directeur is (geen vieze woorden gebruiken staat in het reglement). Ook is hij voorzitter van de verenging van logementschouders. En op zondag de voorganger van de plaatselijke (en enige) kerk, een volle evangelie gemeenten noemt hij hetzelf. Mensen als mijnheer Frits maken stapjes vooruit mogelijk.
Ton
Hoe men dan leeft? Stel je een brede rivier voor tussen eindelozen bossen. Aan de oever wassen vrouwen in kleurrijke pangi’s hun kleding, de vaat, de kinderen of zichzelf. Kleine meisjes helpen hen, poetsen de op open vuur zwartverbrande pannen blinkend schoon, schrobben de was op een steen. Jongetjes en meisjes vissen met eenvoudige hengels en spelen in het water, duikend van steen naar steen. De gewassen kleding of vaat gaat in een blinkende schaal mee naar het dorp, landinwaarts. Op het hoofd natuurlijk, hoe zwaar ook de last, maar nooit heb ik een vrachtje zien vallen.
In het dorp een houten hutje, dat (dichter bij de stad) soms doet denken aan een knap klein huisje, verder van de stad vaak aan een bouwsel van de kindervakantieweek.Het dorp is stoffig, de aarde is door regens weggespoeld naar de rivier, er rest een rotsige boden vol geulen. In de hut een of meer hangmatten, soms een bed. Een stapel kleding in de hoek, maar zelden een stoel, kast, lamp, boek of tafel. In de kookhut ernaast een stapel brandhout, een open vuur, een ijzertje erop voor de pan. Het menu is rijst, betaald door vader en groente, zelfverbouwd op het kostgrondje, een door vader vrij gekapt voetbalveldje in de bossen. Helaas is dat vaak om veiligheidsredenen op 1-3 uur lopen of varen van het dorp. Verder de net gevangen vis, zelf schoongemaakt in de rivier, gebakken in olie die vader betaald heeft. Nauwelijks zijn er andere levensmiddelen, er is ook geen geld in het gezin om naar het winkeltje te gaan van het dorp. Als er geld is kun je er kopen rijst, olie, sardines in blink, nieuwe pannen of zeep, bloem of suiker.
Bij de hut zit oma, ik heb veel marrons van zeventig plus ontmoet als weet men vaak echt niet zelf hoe oud men is (maar kon een plastic kaart tonen die naam en leeftijd bevatte) en veel broeders en zusjes. Vrouwen hebben niet zelden vier tot zes kinderen voor ze 25 zijn. Een eerste kind op je 13e is niet ongewoon, maar een last is het niet. Men is trots en dankbaar voor kinderen, ook al lig je -zoals de goedlachse Elisa die ik sprak en filmde- er soms met vier tegelijk in een bed, drinkt de tweeling van een jaar staande de borst en aai je lachend de andere peuters over hun bol.
Vader heeft vaak niet een maar twee vrouwen. Zijn dat hele errruge mannen? Neen vind men hier. Een vader zoals Sylvester van 26 met eerste vrouw en zeven kinderen kan goed een tweede vrouw hebben waar hij af en toe verblijft, wie anders zorgt er voor deze vrouw die al een kind had van een lang verdwenen man. Nu zorgt Sylvester voor rijst en olie voor haar en voor hun nieuw geboren kinderen alsook het eerste kind.
Maar er is ook een mijnheer Frits. In zijn dorpje heeft hij 6 mooie toeristenhutjes gebouwd die spic en span zijn. En een eetzaal voor de toeristen met keuken annex dorpshuis. En een radiozender voor de streek waarvan hij directeur is (geen vieze woorden gebruiken staat in het reglement). Ook is hij voorzitter van de verenging van logementschouders. En op zondag de voorganger van de plaatselijke (en enige) kerk, een volle evangelie gemeenten noemt hij hetzelf. Mensen als mijnheer Frits maken stapjes vooruit mogelijk.
Ton
Het malariaproject
Vorig jaar zijn 60.000 geïmpregneerde klamboes uitgezet, ruim één per binnenlandbewoner. Worden ze goed gebruikt? Helpen ze de malaria terugdringen bij volwassenen en kinderen, de heel hoge babysterfte beperkten? De statistieken zijn positief. Grote delen van Suriname zijn malariavrij. Teams reizen permanent rond en vangen en testen muskieten op malaria, als er een ziektemelding is wordt een heel dorp bloed afgenomen (active case detection) en ieder die ziek is direct behandeld, het dorp zonodig ‘gespoten’. Onze opdracht was; vraag na en kijk na in zoveel mogelijk gezinnen/hutjes of de klamboe goed gebruikt werd. Tussen haakjes, echt nodig was dit niet om te onderzoeken bij de Saramaccanen, er is bijna geen malaria meer, maar als je een onderzoek al dit doet bij de andere stam van de Aucaners in Oostsuriname zou er erg worden geprotesteerd als de Saramaccanen in centraal Suriname niet gelijk behandeld zouden worden – maar dit terzijde. Vijf teamleden en per dorp 10-20 scholieren die we bijeenzochten voor een ‘vakantiebaantje’ trokken tientallen dorpjes door in een week. Iedere volwassenen kreeg een standaardvragenlijst te beantwoorden. De resultaten zijn positief. Velen gebruiken de klamboe en goed. Natuurlijk, een enkele vist ermee in de rivier (klamboes werken perfect als fuik!), sommigen laten het keurig ingepakt naast het bed liggen (te warm) maar dat zijn uitzonderingen. Een probleem: vrouwen wassen klamboes te veel, poetserig en wasserig als de riviervrouwen zijn. Na 20 wasbeurten verliest het klamboegif kracht, dus elke week wassen is teveel dames saramaccanen! Waar nodig konden we opnieuw impregneren maar het beeld blijft positief; met het geld van Global Fund (mijnheer B. Gates) wordt goed gewerkt aan malariabestrijding. Om echter alle gescheurde klamboes te vervangen, babies nieuwe te geven en te blijven impregneren is wel weer geld nodig. Dus koopt Vista - voor de Saramaccanen!
Onze rol als drie vrijwilligers was eenvoudig. Help projectleider en cultureel antropoloog Josta de jungle door (er was heel veel mee, foerage en materiaal), werf in ieder dorp Nederlands sprekende jongeren, train en begeleid ze in de gesprekken en voer zelf als het kan gesprekken. En verder ; genieten man ! (zoals de Surinamers dat zelf voortdurend zeggen). Lekker babbelen (een 2e kreet hier) maar ook zwemmen in de rivier (ja er zijn piranha’s maar Surinaamse piranha’s zijn overwegend sloom en lief) en stil worden in deze machtige omgeving. Het was kortom het leukste veldwerk dat ik ooit gedaan heb.
Ton
Onze rol als drie vrijwilligers was eenvoudig. Help projectleider en cultureel antropoloog Josta de jungle door (er was heel veel mee, foerage en materiaal), werf in ieder dorp Nederlands sprekende jongeren, train en begeleid ze in de gesprekken en voer zelf als het kan gesprekken. En verder ; genieten man ! (zoals de Surinamers dat zelf voortdurend zeggen). Lekker babbelen (een 2e kreet hier) maar ook zwemmen in de rivier (ja er zijn piranha’s maar Surinaamse piranha’s zijn overwegend sloom en lief) en stil worden in deze machtige omgeving. Het was kortom het leukste veldwerk dat ik ooit gedaan heb.
Ton
Zevende week
Het was een lekkere rommelweek. Ton kwam maandag terug uit Botopasi (zie www.botopasi.com) , Liedeke logeerde een paar dagen met haar vriendin bij een oma (en zag er hele enge honden die echt ‘zaten te kijken waar ze konden bijten’), Lydia en Liedeke vertrokken vrijdag naar het eiland Awarradam in de Rio Grande, een klein uur vliegen, dan varen en genieten. Timon en Tobias speelden dagelijks met vriend Gijs op de zwemclub. Lydia liep weer een dagje met de politie mee en Ton kreeg via de universiteit de vraag of hij drie maanden aan een project bij Financiën en Rekenkamer alhier wil werken. Wie weet.
Met onze vier Zeeuwse en twee Hindoestaanse vriendinnen reden we een dagje in een heel vol autootje naar Overbridge, een zwemresort in een bocht van de Surinamerivier. Lekker zwemmen, zandforten bouwen luieren in hangmatten en (daar heb je het weer) ‘babbelen’. Je hoeft hier in Suriname niet veel te doen om een permanent vakantiegevoel te hebben. De zon schijnt echt bijna altijd, regen is hier lekker, uit eten is goedkoper dan koken en stad en rivier blijvend machtig mooi. Geen wonder dat we steeds vaker Hollanders of Surinaamse Hollanders tegenkomen, zoals deze week op een terras bij hangout ‘het Vat’ die het over hun tweede huis hebben. ‘En nu wordt het zwembad gegraven’, vertelde een vrouw ons trots, ‘twaalf bij zes’. Eén maar : voor wie geld heeft is Suriname goed, voor anderen kan het ook een hard en moeilijk land zijn. Zoals het zesjarig kindje dat geestelijk niet helemaal goed is en ook nog HIV heeft. Noch de HIV-opvang noch andere opvangtehuizen willen het opnemen, daarom is het al een jaar in het ziekenhuis, overdag vastgebonden aan een bankje.
Met onze vier Zeeuwse en twee Hindoestaanse vriendinnen reden we een dagje in een heel vol autootje naar Overbridge, een zwemresort in een bocht van de Surinamerivier. Lekker zwemmen, zandforten bouwen luieren in hangmatten en (daar heb je het weer) ‘babbelen’. Je hoeft hier in Suriname niet veel te doen om een permanent vakantiegevoel te hebben. De zon schijnt echt bijna altijd, regen is hier lekker, uit eten is goedkoper dan koken en stad en rivier blijvend machtig mooi. Geen wonder dat we steeds vaker Hollanders of Surinaamse Hollanders tegenkomen, zoals deze week op een terras bij hangout ‘het Vat’ die het over hun tweede huis hebben. ‘En nu wordt het zwembad gegraven’, vertelde een vrouw ons trots, ‘twaalf bij zes’. Eén maar : voor wie geld heeft is Suriname goed, voor anderen kan het ook een hard en moeilijk land zijn. Zoals het zesjarig kindje dat geestelijk niet helemaal goed is en ook nog HIV heeft. Noch de HIV-opvang noch andere opvangtehuizen willen het opnemen, daarom is het al een jaar in het ziekenhuis, overdag vastgebonden aan een bankje.
Timons nieuws
Ik kan nu zelf liedjes en gedichten bedenken en opschrijven als een soort hobby. Ik heb een bootje gevouwen van papier en rietjes met zeilen erop. Ik heb ook een katapult gemaakt van een tak en een fietsbinnenband die ik van Robbie heb gekregen. Toen we bij het strand van Overbridge waren heb ik samen met Tobias een kasteel met gracht erom heen gemaakt. We hebben geen TV maar op de laptop kan ik dvd’s kijken, vooral Tom&Jerry vind ik leuk. Ik heb van Nathalie een tas vol stripboeken te leen gekregen, vooral Asterix&Obelix en uit de bibliotheek leen ik gewone boeken.
Timon
Timon
donderdag 13 september 2007
Girlstalk
heey allemaal
sorry dat ik een tijd niet heb geschrevendat komt omdat mijn vader (voor onderzoek naar malaria) een week naar het binnenland (oerwoud) en toen moest mijn moeder op de kinders letten en kon ze niet met mij naar de computershop.dat was egt balen .
Vrijdag ga ik zelf naar het binnenland. jullie dus ik ook, moeten verder in groep zeven een werkstuk over het oerwoud maken ik heb wel geluk .ik ga er namelijk zelf naartoe.
Zelf moet ik pas over 3 weken naar sgool het is vandaag nog ff lekker vakantie.
ik heb hier 1 superlieve vriendin ze heet Dewika ik heb ook 2 alndere vriendinnen pam en Amrischa en ook Amriena.
Ik ga deze week nog logeren bij de oma van dewika (ik ken inmiddels de hele familie)
Wij zijn nu lid van een zwemclub (waar je ook kan voetballen tennisen,basketballen enz.) en ..... ik durf weer de salto v/d duikplank!!!!!!!!(eigenlijk is het hier een ramp als je het niet kan) maar goed.
Mijn vader is net trug uit het binnenland en hij heeft zulke arme mensen gezien!!!!!!!!!!!!!
die kinderen daar wisten niet wat snoep was die eten als ontbijt lunch en avondeten rijst en groente die ze zelf verbouwen. en heel soms slachten ze daar een kip. ze hebben daar ook geen kleren!
Ik ben ook naar een hindoestaanse (ik weet niet hoe je dat tiept) bruiloft geweest.
Ze hebben hiet apen als huisdieren en ik heb een aap vastgehouden, ook een papegaai trouwens.
I mis jullie XxXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXxX
Liedeke
sorry dat ik een tijd niet heb geschrevendat komt omdat mijn vader (voor onderzoek naar malaria) een week naar het binnenland (oerwoud) en toen moest mijn moeder op de kinders letten en kon ze niet met mij naar de computershop.dat was egt balen .
Vrijdag ga ik zelf naar het binnenland. jullie dus ik ook, moeten verder in groep zeven een werkstuk over het oerwoud maken ik heb wel geluk .ik ga er namelijk zelf naartoe.
Zelf moet ik pas over 3 weken naar sgool het is vandaag nog ff lekker vakantie.
ik heb hier 1 superlieve vriendin ze heet Dewika ik heb ook 2 alndere vriendinnen pam en Amrischa en ook Amriena.
Ik ga deze week nog logeren bij de oma van dewika (ik ken inmiddels de hele familie)
Wij zijn nu lid van een zwemclub (waar je ook kan voetballen tennisen,basketballen enz.) en ..... ik durf weer de salto v/d duikplank!!!!!!!!(eigenlijk is het hier een ramp als je het niet kan) maar goed.
Mijn vader is net trug uit het binnenland en hij heeft zulke arme mensen gezien!!!!!!!!!!!!!
die kinderen daar wisten niet wat snoep was die eten als ontbijt lunch en avondeten rijst en groente die ze zelf verbouwen. en heel soms slachten ze daar een kip. ze hebben daar ook geen kleren!
Ik ben ook naar een hindoestaanse (ik weet niet hoe je dat tiept) bruiloft geweest.
Ze hebben hiet apen als huisdieren en ik heb een aap vastgehouden, ook een papegaai trouwens.
I mis jullie XxXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXxX
Liedeke
maandag 10 september 2007
Zesde week Lydia alleen met de kids
Het eerste weekend van september was erg leuk: Zaterdag zwemmen, daarna uiteten met Rogier (ambassase) en zijn vrouw Nathalie en heerlijk keuvelen en uitbuiken op ons balkon. Zondag naar een evangelische gemeente geweest. Hier hebben we genoten van veel negrogospel en dans. Na de kerk hebben we bij Robbie en Lies (onze “engelen” hier in Suriname) wat gekletst en Saoto soep gegeten.
Ton is deze week met de Bill Gates stichting naar het binnenland. Maandag hebben we hem op het vliegtuig gezet. Dit vertrok ruim 2,5 uur later dan gepland en daardoor konden we goed kennismaken met de andere teamleden. Een van de teamleden Nathalie (zie boven) had een heuse step en stripboeken meegebracht voor de kids, echt geweldig.
Maandagavond hebben we een keer zeer on-Surinaams bij de Pizzahut gegeten. De kids hadden dit nog niet eerder gedaan en vonden het een leuke afwisseling. Bijna iedere dag gaan we ook naar de club Oase om te zwemmen. Tobias oefent daar zelf een beetje met zwemmen en dat lukt al aardig. De zwemlessen beginnen echter pas oktober. Hopelijk kan hij het een beetje in december dat scheelt in Nederland weer veel tripjes naar het zwembad.
Dinsdag zijn we met de autoverkoopster en haar dochters naar de Zoo geweest. Slangen, apen en meer maar wel heel bescheiden hier. Daarna hebben we bij haar gegeten en hebben de jongens daar gelogeerd. Surinamers zijn echt gastvrij, daar kunnen wij Hollanders wel wat van leren. Zij hebben ook een aapje dat bijna was ontsnapt. Met veel hilarisch gegil en hollen is hij gepakt. Een van haar dochters heeft bijna een miss verkiezing gewonnen. Wie o wie weet nog een leuke jongen voor haar (om te mailen en chatten) want ze wil uiteindelijk graag naar Nederland en met een Nederlander trouwen.
Woensdag was heerlijk rustig zo een dagje met maar twee kids en geen man.
De rest van de dagen zijn we veel gaan zwemmen en allerlei klusjes doen. In het zwembad treffen we ook steeds een ander gezin dat hier 3 jaar zal verblijven met twee kinderen in de leeftijd van Liedeke en Timon. Het is heel gezellig en vertrouwd zo met hen (Natalie en Hans met kinderen Pam en Gijs) op te trekken.
Het enige lastige is dat ik ‘s nachts soms wat bang ben (beroepsdeformatie?) zo alleen met de kids omdat het huis slecht beveiligd is en we ook geen hond hebben zoals bijna alle Surinamers hier. Gelukkig is de sociale controle in de straat wel redelijk. Onze creoolse overbuurvrouw (waarschijnlijk de a.s. juf van Tobias) is ook echt een schat.
Donderdag belde Ton per satelliettelefoon dat hij pas maandag terugkomt (typisch Surinaams?). Goed een paar dagen extra alleen komen we ook wel door.
Zaterdagavond zijn we naar een hindoestaanse verjaardag geweest van een nichtje van de huiseigenares. Dit was een waar feest met harde muziek en veel eten. Echt oergezellig. Liedeke is daar weer uitgenodigd voor een logeerpartij.We zien uit naar straks (maandag) als Ton weer terugkomt.
Heel soms missen we Nederland en onze familie en vrienden maar het lijkt nu nog net een vakantie en ik denk steeds we gaan zo weer terug. Helaas is het downloaden van foto’s erg lastig (duurt super lang) en nu is ook ons fototoestel kapot dus jullie zullen het moeten doen met onze stories.
NB Ton is net gezond en wel terug na 8 dagen - met twee dagen vertraging maar vol verhalen
Ton is deze week met de Bill Gates stichting naar het binnenland. Maandag hebben we hem op het vliegtuig gezet. Dit vertrok ruim 2,5 uur later dan gepland en daardoor konden we goed kennismaken met de andere teamleden. Een van de teamleden Nathalie (zie boven) had een heuse step en stripboeken meegebracht voor de kids, echt geweldig.
Maandagavond hebben we een keer zeer on-Surinaams bij de Pizzahut gegeten. De kids hadden dit nog niet eerder gedaan en vonden het een leuke afwisseling. Bijna iedere dag gaan we ook naar de club Oase om te zwemmen. Tobias oefent daar zelf een beetje met zwemmen en dat lukt al aardig. De zwemlessen beginnen echter pas oktober. Hopelijk kan hij het een beetje in december dat scheelt in Nederland weer veel tripjes naar het zwembad.
Dinsdag zijn we met de autoverkoopster en haar dochters naar de Zoo geweest. Slangen, apen en meer maar wel heel bescheiden hier. Daarna hebben we bij haar gegeten en hebben de jongens daar gelogeerd. Surinamers zijn echt gastvrij, daar kunnen wij Hollanders wel wat van leren. Zij hebben ook een aapje dat bijna was ontsnapt. Met veel hilarisch gegil en hollen is hij gepakt. Een van haar dochters heeft bijna een miss verkiezing gewonnen. Wie o wie weet nog een leuke jongen voor haar (om te mailen en chatten) want ze wil uiteindelijk graag naar Nederland en met een Nederlander trouwen.
Woensdag was heerlijk rustig zo een dagje met maar twee kids en geen man.
De rest van de dagen zijn we veel gaan zwemmen en allerlei klusjes doen. In het zwembad treffen we ook steeds een ander gezin dat hier 3 jaar zal verblijven met twee kinderen in de leeftijd van Liedeke en Timon. Het is heel gezellig en vertrouwd zo met hen (Natalie en Hans met kinderen Pam en Gijs) op te trekken.
Het enige lastige is dat ik ‘s nachts soms wat bang ben (beroepsdeformatie?) zo alleen met de kids omdat het huis slecht beveiligd is en we ook geen hond hebben zoals bijna alle Surinamers hier. Gelukkig is de sociale controle in de straat wel redelijk. Onze creoolse overbuurvrouw (waarschijnlijk de a.s. juf van Tobias) is ook echt een schat.
Donderdag belde Ton per satelliettelefoon dat hij pas maandag terugkomt (typisch Surinaams?). Goed een paar dagen extra alleen komen we ook wel door.
Zaterdagavond zijn we naar een hindoestaanse verjaardag geweest van een nichtje van de huiseigenares. Dit was een waar feest met harde muziek en veel eten. Echt oergezellig. Liedeke is daar weer uitgenodigd voor een logeerpartij.We zien uit naar straks (maandag) als Ton weer terugkomt.
Heel soms missen we Nederland en onze familie en vrienden maar het lijkt nu nog net een vakantie en ik denk steeds we gaan zo weer terug. Helaas is het downloaden van foto’s erg lastig (duurt super lang) en nu is ook ons fototoestel kapot dus jullie zullen het moeten doen met onze stories.
NB Ton is net gezond en wel terug na 8 dagen - met twee dagen vertraging maar vol verhalen
zaterdag 1 september 2007
Kindernieuws
Als ik uit het raam kijk kan ik makkelijk het oerwoud zien. In ons huis zijn allemaal dieren. Er zijn veel mieren, er was een keer een kakkerlak, in de avond muskieten die steken, op de muren lopen salamanders die vliegjes eten, er zijn ook houtwormen maar die zijn nu dood. Buiten bij de buren en op straat wonen honden die soms spelen in het hoge gras en ze blaffen in de nacht. In de tuin is soms een grote hagedis of salamander met een lange staart en er vliegen kleine vogels rond die fluiten. Bij Ghita thuis is een aap in een kooi.
Ik heb een duikbril gekregen en daarmee kan ik goed zwemmen. Ik kan springen van de kant en het startblok en de duikplank.
Tobias
Ik heb al een schoolblouse voor als de school begint op 1 oktober. Je moet verder een spijkerbroek aan en die had ik zelf al. De school is niet ver hier vandaan maar erheen lopen is te gevaarlijk want de auto’s rijden heel hard. De school heeft geen ramen maar gaas en ook geen deur, je kunt gewoon de klas in en uit. We weten niet of er nog meer Nederlandse kinderen zijn maar die kans is heel klein. Ik maak hier ook schoolwerk van groep 6 zoals rekenen, schrijven, taal en geschiedenis. Papa of mama kijkt het na. Het is een beetje moeilijk maar het gaat wel goed.
Ik mis wel een beetje ons huis en de straat en de speeltuin maar we komen toch weer terug 15 december. Binnenkort komt oma en tante Margreet en later tante Patricia.
Timon
Ik heb een duikbril gekregen en daarmee kan ik goed zwemmen. Ik kan springen van de kant en het startblok en de duikplank.
Tobias
Ik heb al een schoolblouse voor als de school begint op 1 oktober. Je moet verder een spijkerbroek aan en die had ik zelf al. De school is niet ver hier vandaan maar erheen lopen is te gevaarlijk want de auto’s rijden heel hard. De school heeft geen ramen maar gaas en ook geen deur, je kunt gewoon de klas in en uit. We weten niet of er nog meer Nederlandse kinderen zijn maar die kans is heel klein. Ik maak hier ook schoolwerk van groep 6 zoals rekenen, schrijven, taal en geschiedenis. Papa of mama kijkt het na. Het is een beetje moeilijk maar het gaat wel goed.
Ik mis wel een beetje ons huis en de straat en de speeltuin maar we komen toch weer terug 15 december. Binnenkort komt oma en tante Margreet en later tante Patricia.
Timon
Binnenlands nieuws
Volgende week zal het echter weer een beetje anders zijn. Ton gaat van maandag tot zaterdag naar het binnenland, ten zuiden van het Brokopondomeer, met een klein team van zes. Eerst vliegen, dan per bootje langs vijf dorpen varen om te onderzoeken en na te vragen welk effect eerder uitgedeelde geimpregneerde klamboes hebben. Worden ze echt en goed gebruikt, of stiekem doorverkocht, helpen ze verspreiding van malaria te voorkomen en de hoge babysterfte te beperken enzovoort. Dit project, betaald door de Bill Gates fundatie, wordt gerund door een lokale culurele antropologe die graag wat (Hollandse) vrijwilligers inzet. Waarom? Volgende week kan ik alles vertellen, nu eerst en snel voorbereiden, van paraplu en slaapzak tot leren slapen in een hangmat onder een klamboe en whiskey en andere contrabande inslaan om vrienden te maken in de kleine rivierdorpjes onder het Brokopondomeer. En eindelijk een stoer zakmes kopen natuurlijk!
Vijfde week
De dagen en weken hebben inmiddels een beetje ritme gekregen. Lydia trekt er op ca 2 dagen op uit met (technische) politiemensen en leert zo de Surinaamse politiepraktijk een beetje kennen.
Ton probeert een-twee dagdelen aan de unversiteit of elders door te brengen en schrijft en leest thuis wat werk. Zo begeleidt hij nog Nederlandse scriptieschrijvers en zorgt hij elke twee weken voor een column.
Het is goed dat we wat inhoudelijk werk omhanden hebben, anders ga je in dit klimaat –waar het vooral van 11-4 heel benauwd en warm is- echt suffen en dik worden van de vele zoete drankjes en stevige (vette) maaltijden. Ook ga je of je nu wil of niet Nederland en familie en vrienden -en ja eerlijk is eerlijk zelfs het werk een beetje- missen.
Liedeke leest zich suf, Timon ook maar hij voetbalt en speelt ook veel met Tobias –die van de oudsten en passant weer leert lezen. Jenske zoekt en vraagt aandacht, goedschiks of kwaadschiks eist ze haar pleke -en aandacht- op.
Bijna om de dag bezoeken we verder buitenplekjes (rivierstrandjes), markten, de stad of attracties als het fort Zeelandia (waar een heftig stuk oude en nieuwe Surinaamse geschiedenis ligt) of binnenkort de Zoo.
Gaandeweg maken we nieuwe vrienden en kennissen en leren we mensen kennen, van de diverse buren, twee hindoenstaanse gezinnen, Nederlandse verpleegsters-stagiares en ambassademensen. Iedere dag gaan we van 4-6 zwemmen bij onze club Oase –waar we ook weer mensen tegenkomen- en ieder weekend nemen we gasten mee naar onze favoriete Warung, Resa, een restaurantje vlakbij met speeltuin en een heerlijke tuin en dito eten. Op zondag proberen we zoveel mogelijk verschillende kerken te bezoeken voor we ons aansluiten.
Ton probeert een-twee dagdelen aan de unversiteit of elders door te brengen en schrijft en leest thuis wat werk. Zo begeleidt hij nog Nederlandse scriptieschrijvers en zorgt hij elke twee weken voor een column.
Het is goed dat we wat inhoudelijk werk omhanden hebben, anders ga je in dit klimaat –waar het vooral van 11-4 heel benauwd en warm is- echt suffen en dik worden van de vele zoete drankjes en stevige (vette) maaltijden. Ook ga je of je nu wil of niet Nederland en familie en vrienden -en ja eerlijk is eerlijk zelfs het werk een beetje- missen.
Liedeke leest zich suf, Timon ook maar hij voetbalt en speelt ook veel met Tobias –die van de oudsten en passant weer leert lezen. Jenske zoekt en vraagt aandacht, goedschiks of kwaadschiks eist ze haar pleke -en aandacht- op.
Bijna om de dag bezoeken we verder buitenplekjes (rivierstrandjes), markten, de stad of attracties als het fort Zeelandia (waar een heftig stuk oude en nieuwe Surinaamse geschiedenis ligt) of binnenkort de Zoo.
Gaandeweg maken we nieuwe vrienden en kennissen en leren we mensen kennen, van de diverse buren, twee hindoenstaanse gezinnen, Nederlandse verpleegsters-stagiares en ambassademensen. Iedere dag gaan we van 4-6 zwemmen bij onze club Oase –waar we ook weer mensen tegenkomen- en ieder weekend nemen we gasten mee naar onze favoriete Warung, Resa, een restaurantje vlakbij met speeltuin en een heerlijke tuin en dito eten. Op zondag proberen we zoveel mogelijk verschillende kerken te bezoeken voor we ons aansluiten.
maandag 27 augustus 2007
Vierde weekbericht
Er ligt een pretweek achter ons. Natuurlijk omdat Timon op maandag en Ton op dinsdag jarig was. Maar ook omdat we leuke dingen deden.
Bijvoorbeeld een dagje naar Colakreek, een recreatieterrein vlakbij vliegveld Zanderij waar we lekker zwommen en in de hangmat suten. Zelfs een tropsche regenbui kan dan het zwemplezier niet bederven. ‘s Avonds lekker eten bij Indonesisch restaurant Sarina met het gezin dat ons eerder de auto verkocht. Ouders en de twee dochters zijn snel goede bekenden geworden, vooral Jenske is hun oogappel die ze als het even kan in huis halen (en dan vet opmaken).
Zwemmen bij Oase is een ander bijna dagelijks feestje, een schoon en veilig zwembad waar we uren sobberen en onder de boom hangen, met expats en Surinamers. Tobias zwemt met bandjes al hele banen, Jenske duikt keer op keer onder.
Ook mooi was een vaartocht met schipper Chris in een prachtig houten veerbootje naar het strandje van Braamspunt, waar op de verste hoek van Suriname waar de rivieren de oceaan instromen en garnalenvissers hun kostje vangen, bakken en drogen op het strand. Op de vaartocht terug plantages bezocht, samen in de boot met vier dappere Zeeuwse verpleegsters-stagiares - die we ook een beetje op weg helpen (en via ons en vaste helper R. een mooie etage gaan betrekken en een echt fout oud en duur brandgevaarlijk kakkerlakkenkot gaan verlaten). En onderweg …. echte dolfijnen gezien, heel opwindend voor iedereen aan boord. Echte dolfijnen! Daar-daar-daar klok het steeds aan boord. Mooi.
Volgende keer meer over ons bezoek aan een Hindoestaanse bruiloft, de spelletjesmiddag met Surinaamse kinderen, de start bij de politie en de universiteit.
Bijvoorbeeld een dagje naar Colakreek, een recreatieterrein vlakbij vliegveld Zanderij waar we lekker zwommen en in de hangmat suten. Zelfs een tropsche regenbui kan dan het zwemplezier niet bederven. ‘s Avonds lekker eten bij Indonesisch restaurant Sarina met het gezin dat ons eerder de auto verkocht. Ouders en de twee dochters zijn snel goede bekenden geworden, vooral Jenske is hun oogappel die ze als het even kan in huis halen (en dan vet opmaken).
Zwemmen bij Oase is een ander bijna dagelijks feestje, een schoon en veilig zwembad waar we uren sobberen en onder de boom hangen, met expats en Surinamers. Tobias zwemt met bandjes al hele banen, Jenske duikt keer op keer onder.
Ook mooi was een vaartocht met schipper Chris in een prachtig houten veerbootje naar het strandje van Braamspunt, waar op de verste hoek van Suriname waar de rivieren de oceaan instromen en garnalenvissers hun kostje vangen, bakken en drogen op het strand. Op de vaartocht terug plantages bezocht, samen in de boot met vier dappere Zeeuwse verpleegsters-stagiares - die we ook een beetje op weg helpen (en via ons en vaste helper R. een mooie etage gaan betrekken en een echt fout oud en duur brandgevaarlijk kakkerlakkenkot gaan verlaten). En onderweg …. echte dolfijnen gezien, heel opwindend voor iedereen aan boord. Echte dolfijnen! Daar-daar-daar klok het steeds aan boord. Mooi.
Volgende keer meer over ons bezoek aan een Hindoestaanse bruiloft, de spelletjesmiddag met Surinaamse kinderen, de start bij de politie en de universiteit.
vrijdag 24 augustus 2007
Kerken
Zondag één vierden we thuis wegens een onstabiele autoaccu maar de tweede bezochten we met de overbuurvrouw de Lutherse kerk, een van de drie grote protestante kerken hier. In de garagevertrekken onder een woonhuis, met echte misdienaars in wit gewaad, kaarsjes, gezangen, opwekking, preek, collecten, een (warm en lang) feestje.
De derde zondag bracht ons bij de Evangelische BroederGemeenschap die in een fraai wit kerkje mooie gezangen en opwekkingsliederen zongen, vurig baden en preekten en (helaas wel weer wat) lang kerkten.
De kinderen hebben helaas nog geen nevendienst of zondagschool bezocht (die zijn gespropt ivm de vakantie) maar alle diensten (lichtjes wiebelend) meeuitgezeten. Knap hoor!
De derde zondag bracht ons bij de Evangelische BroederGemeenschap die in een fraai wit kerkje mooie gezangen en opwekkingsliederen zongen, vurig baden en preekten en (helaas wel weer wat) lang kerkten.
De kinderen hebben helaas nog geen nevendienst of zondagschool bezocht (die zijn gespropt ivm de vakantie) maar alle diensten (lichtjes wiebelend) meeuitgezeten. Knap hoor!
derde weekbericht
Langzaam maar zeker pakken we naast onze inburgeringsactiviteiten (telefoonkaart, autokeuring en -koop, elementaire wegen- en winkelkennis, verleniging visa en meer) en sociale en toeristische dingetjes ook wat zakelijke contatcten op.
Lydia heeft met haar ambassade-relatie kennisgemaakt, een eerste bezoek bij de politie gebracht en een gehele introdag afgesproken. Toen ze zich die dag meldde berichtte de Times, de tweede krant van Suriname al uitgebreid over de komst van deze (eenmans0-NFI-delegatie. Mooi.
Ton heeft behalve een intro op de ambassade kennis gemaakt met twee hoogleraren economie (waarvan een tevens voormalig minister van Financien) en van hen een prettige werkplek op de AntonieDekom-universiteit gekregen. Een eigen werkhokje, pc, internet, printer, airco, wat wil een mens nog meer ?
Grootste pretpunt deze week was de ontdekking dat we vrij makkelijk lid konden worden van vereniging oase, waar fitness, zwembaden, tennisbanen en volley- en basketbalvelden ons opwachten. Met een parbootje onder de palmen genieten we daar nu veelvudig van het goede surinaamse leven.
Lydia heeft met haar ambassade-relatie kennisgemaakt, een eerste bezoek bij de politie gebracht en een gehele introdag afgesproken. Toen ze zich die dag meldde berichtte de Times, de tweede krant van Suriname al uitgebreid over de komst van deze (eenmans0-NFI-delegatie. Mooi.
Ton heeft behalve een intro op de ambassade kennis gemaakt met twee hoogleraren economie (waarvan een tevens voormalig minister van Financien) en van hen een prettige werkplek op de AntonieDekom-universiteit gekregen. Een eigen werkhokje, pc, internet, printer, airco, wat wil een mens nog meer ?
Grootste pretpunt deze week was de ontdekking dat we vrij makkelijk lid konden worden van vereniging oase, waar fitness, zwembaden, tennisbanen en volley- en basketbalvelden ons opwachten. Met een parbootje onder de palmen genieten we daar nu veelvudig van het goede surinaamse leven.
kindernieuws
In het vliegtuig waren leuke liedjes op de koptelefoon. We hebben een bal gekocht en voetballen onder het huis. Dan ga ik wel heel erg zweten. We zijn al vier keer naar een zwembad geweest en daar kan ik zelf zwemmen met twee bandjes.
Het lekkerste sap vind ik marcusasap. De kip in het restaurant is ook erg lekker.
Ik wil de auto wel meenemen naar Nederland want dan hebben we twee auto’s. Deze heeft heel veel airco’s en stoere banden voor in het bos en de middenbank kan rondraaien zodat het op een trein lijkt.
In mijn slaapkamer was een hagedisje die daar vliegjes eet.
In de rivier is een boot gezonken, heel vroeger, maar die boot ligt er nog steeds. Verder gaat het heel goed. Ik ben nu bij de bibliotheek en ik heb twee boeken gehaald en we worden lid van Dolfijn en daar kunnen we zwemmen en sporten.
Tobias
De vliegreis ging wel goed maar toen we uit het vliegtuig kwamen werden we begroet met een heerlijk regenbuitje, en dat friste op joh! ik was meteen mijn zweetdruppeltjes vergeten!
Maar ik vind wel de regen hier erg hard gaan, want dit zijn we in Nederland echt niet gewend hoor!
In Nederland is soms ongeveer zo’n regenbui maar echt niet zoals in suriname!
De vliegreis duurde wel lang
Timon
Mijn leukste aankopen hier zijn mijn twee jurkjes, bruin en wit maar de allerleukste aanwinst is mijn hangmat uit de Jeruzalembazar aan de Saramaccastraat. Dat is een beroemde winkel waar ze behalve hangmatten ook geweren, kapmessen en stof verkopen voor mensen die naar het binnenland reizen.
In de biblio hebben ze heel andere boeken dan in Nederland, het zijn vaak ouderen boeken maar wel heel leuk, boeken die mijn moeder nog goed kent zoals Aafkes tiental enzo.
Na een zwembadbezoek had ik een zonnesteek en heel veel hoofdpijn en misselijkheid die wel even een paar dagen duurde.
Liedeke
Het lekkerste sap vind ik marcusasap. De kip in het restaurant is ook erg lekker.
Ik wil de auto wel meenemen naar Nederland want dan hebben we twee auto’s. Deze heeft heel veel airco’s en stoere banden voor in het bos en de middenbank kan rondraaien zodat het op een trein lijkt.
In mijn slaapkamer was een hagedisje die daar vliegjes eet.
In de rivier is een boot gezonken, heel vroeger, maar die boot ligt er nog steeds. Verder gaat het heel goed. Ik ben nu bij de bibliotheek en ik heb twee boeken gehaald en we worden lid van Dolfijn en daar kunnen we zwemmen en sporten.
Tobias
De vliegreis ging wel goed maar toen we uit het vliegtuig kwamen werden we begroet met een heerlijk regenbuitje, en dat friste op joh! ik was meteen mijn zweetdruppeltjes vergeten!
Maar ik vind wel de regen hier erg hard gaan, want dit zijn we in Nederland echt niet gewend hoor!
In Nederland is soms ongeveer zo’n regenbui maar echt niet zoals in suriname!
De vliegreis duurde wel lang
Timon
Mijn leukste aankopen hier zijn mijn twee jurkjes, bruin en wit maar de allerleukste aanwinst is mijn hangmat uit de Jeruzalembazar aan de Saramaccastraat. Dat is een beroemde winkel waar ze behalve hangmatten ook geweren, kapmessen en stof verkopen voor mensen die naar het binnenland reizen.
In de biblio hebben ze heel andere boeken dan in Nederland, het zijn vaak ouderen boeken maar wel heel leuk, boeken die mijn moeder nog goed kent zoals Aafkes tiental enzo.
Na een zwembadbezoek had ik een zonnesteek en heel veel hoofdpijn en misselijkheid die wel even een paar dagen duurde.
Liedeke
tweede weekbricht
Onze kring wordt langzaam groter, dankzij de auto en de wegenkaart en de tips van her en der. In de stad kennen we nu wat plaatsen, we maken kleine tochtjes in en rond de stad en plannen langere trips. Ook komen de eerste contacten op het werk op gang maar veel Surinamers nemen deze maand vakantie, scholen lopen af en iedereen maakt zich op voor reisjes.
Alles lijkt tot nu toe redelijk veilig, al hebben alle huizen-ook de onze- traliewerk soms tot de tweede verdieping en heel vaak lopen honden te blaffen op erven, bij duurdere huizen staan wachthuisjes met heuse nachtelijke wachters. Heel veel misdaad lijkt er niet, wel verkeersonveiligheid, al meer dan 56 doden dit jaar op zo’n kleine bevolking!
De kantonrechter veroordeelde vorige week een man die aangehouden werd zonder rijbewijs – na enkele keren te zijn gezakt probeerde hij het zonder. Volgens de krant oordeelde de rechter mild. Hij kreeg slechts zes maanden waarvan drie voorwaardelijk. Omdat hij al drie maannden had gezeten mocht hij direct naar huis.
Ton
Alles lijkt tot nu toe redelijk veilig, al hebben alle huizen-ook de onze- traliewerk soms tot de tweede verdieping en heel vaak lopen honden te blaffen op erven, bij duurdere huizen staan wachthuisjes met heuse nachtelijke wachters. Heel veel misdaad lijkt er niet, wel verkeersonveiligheid, al meer dan 56 doden dit jaar op zo’n kleine bevolking!
De kantonrechter veroordeelde vorige week een man die aangehouden werd zonder rijbewijs – na enkele keren te zijn gezakt probeerde hij het zonder. Volgens de krant oordeelde de rechter mild. Hij kreeg slechts zes maanden waarvan drie voorwaardelijk. Omdat hij al drie maannden had gezeten mocht hij direct naar huis.
Ton
vrijdag 10 augustus 2007
het is even wennen
Inderdaad, het is even wennen maar dan heb je ook wat. In Suriname is veel te regelen maar dan moet je dat ook wel doen. Zo werkt de auto maar het waterkoelingsysteem rijdt met een houten stokje aan twee zijden na een slangbreuk.
Tanken lukt ook maar dan moet je wel ff leren waar de knop zit (verstopt). Jesnkezwemt met Tobias in haar eigen opblaaszwembad, Timon en Liedeke douchen in tropische buien en Lydia heeft het laatste Harry Potterdeel gelezen.
Echt vakantie deze weken kortom met uitstapjes en plezier - op zijn surinaams.
Tanken lukt ook maar dan moet je wel ff leren waar de knop zit (verstopt). Jesnkezwemt met Tobias in haar eigen opblaaszwembad, Timon en Liedeke douchen in tropische buien en Lydia heeft het laatste Harry Potterdeel gelezen.
Echt vakantie deze weken kortom met uitstapjes en plezier - op zijn surinaams.
maandag 6 augustus 2007
eerste weekbericht
Zondag, de eerste Surinaamse zondag. Dinsdag de vlucht, het eerst uurtje toeren door de stad naar het huis.
Groot!
Hobbelweg!
Koud water!
Warm!
Daarna elke dag iets ontdekken. Op woensdag de chinese supermarkt op de hoek. Lekker veel in een schuur gepropt en met een beetje zoeken van alles te vinden. Hé geen water meer, iets wat dagelijk van 13-19 uur in het bovenhuis zal blijken. Twee simkaarten gekocht die het bijna altijd doen en handenvol suridollars gepind.
Donderdag zeven garages bezocht en twee particulieren auto’s met RS, die een redder zal blijken. Na veel zoeken, zweten, lekkende auto’s en dure auto’s een gave fourwheeldrive gevonden bij mevrouw G. RS pingelt kundig af, afspraken gemaakt en met RS weer alle pasjes leeggepind.
Op vrijdag met mevrouw G autokeuren, weer pinnen, verzekering overschrijven en dan staat de auto stil. Accupobleem, nooit gebeurd. Door dochter g thuisgebracht, ’s avonds –nog zonder overschrijving en betaling- de auto gekregen. Yoho, stoer gaaf en grooooot ! Airco, fourwheel, ruimte, gaaf.
Zaterdag cruisen, zwemmen in de verre veilige Riversclub, water, water water en zon. ’s Avonds met huiseigenaar en tijdelijke benedenbuur CenK naar restaurant Resa om de hoek. Maar dan weer, ..accuproblemen. Mevrouw G rijdt aan en herstart met andere accu. Nooit gebeurd, echt niet ! Op zondag spant RS de haperende snaar naar de dynamo en alles doet het weer, maar o, waterslangetje door mevrouw G afgebroken de avond ervoor. Houten stokje erin en hij rijdt weer als een zonnetje, krijgen we te horen. Ofwel, binnen vier dagen kunnen we hier pinnen, bellen, rijden, zwemmen, en zoveel meer. Mieren vegen, salamanders op de muur bestuderen, klamboes spannen, op tijd leren douchen, lekker eten, en zonnen, zonnen, zonnen als we ertegen zouden kunnen.
Ton
Het vliegen was leuk, we kregen gratis een spelletjeszakje van de KLM maar helaas was er geen tv in de armsteun zoals in andere vliegtuigen. Het was in Suriname minder warm dan ik dacht want er was ook wel regen. Ik vond het wel fijn als het koeler was. Ik had verwacht dat heel warm zou zijn maar dat viel me best mee. Het ging best snel om de auto te kopen, in een dag hadden we een goede auto gevonden. Het zijn hier wel erg bruine mensen en ik voel me een lichtpuntje in de duisternis. Ik was verbaasd dat ze hier King pepermunt hebben en ik mocht een rol kopen. Zonder auto was het eerst wel lastig.
Timon
Groot!
Hobbelweg!
Koud water!
Warm!
Daarna elke dag iets ontdekken. Op woensdag de chinese supermarkt op de hoek. Lekker veel in een schuur gepropt en met een beetje zoeken van alles te vinden. Hé geen water meer, iets wat dagelijk van 13-19 uur in het bovenhuis zal blijken. Twee simkaarten gekocht die het bijna altijd doen en handenvol suridollars gepind.
Donderdag zeven garages bezocht en twee particulieren auto’s met RS, die een redder zal blijken. Na veel zoeken, zweten, lekkende auto’s en dure auto’s een gave fourwheeldrive gevonden bij mevrouw G. RS pingelt kundig af, afspraken gemaakt en met RS weer alle pasjes leeggepind.
Op vrijdag met mevrouw G autokeuren, weer pinnen, verzekering overschrijven en dan staat de auto stil. Accupobleem, nooit gebeurd. Door dochter g thuisgebracht, ’s avonds –nog zonder overschrijving en betaling- de auto gekregen. Yoho, stoer gaaf en grooooot ! Airco, fourwheel, ruimte, gaaf.
Zaterdag cruisen, zwemmen in de verre veilige Riversclub, water, water water en zon. ’s Avonds met huiseigenaar en tijdelijke benedenbuur CenK naar restaurant Resa om de hoek. Maar dan weer, ..accuproblemen. Mevrouw G rijdt aan en herstart met andere accu. Nooit gebeurd, echt niet ! Op zondag spant RS de haperende snaar naar de dynamo en alles doet het weer, maar o, waterslangetje door mevrouw G afgebroken de avond ervoor. Houten stokje erin en hij rijdt weer als een zonnetje, krijgen we te horen. Ofwel, binnen vier dagen kunnen we hier pinnen, bellen, rijden, zwemmen, en zoveel meer. Mieren vegen, salamanders op de muur bestuderen, klamboes spannen, op tijd leren douchen, lekker eten, en zonnen, zonnen, zonnen als we ertegen zouden kunnen.
Ton
Het vliegen was leuk, we kregen gratis een spelletjeszakje van de KLM maar helaas was er geen tv in de armsteun zoals in andere vliegtuigen. Het was in Suriname minder warm dan ik dacht want er was ook wel regen. Ik vond het wel fijn als het koeler was. Ik had verwacht dat heel warm zou zijn maar dat viel me best mee. Het ging best snel om de auto te kopen, in een dag hadden we een goede auto gevonden. Het zijn hier wel erg bruine mensen en ik voel me een lichtpuntje in de duisternis. Ik was verbaasd dat ze hier King pepermunt hebben en ik mocht een rol kopen. Zonder auto was het eerst wel lastig.
Timon
donderdag 26 juli 2007
Dit is onze laatste week voor het vertrek. We hebben al heel wat bezoeken gehad van vrienden. Het waren gezellige diners waarin er ruimte was voor bijpraten. Afgelopen weekend zijn we met onze ouders in een hotel geweest in Garderen (lekker gezwommen en gegeten) en daarna zijn we gaan varen in Rotterdam met de Spido. Het was erg leuk voor ons en voor de kinderen om met de grootouders op te trekken. De kinderen logeren veel over en weer bij vriendjes.
Nu is het verder inpakken gebazen en de klusjes doen.
Nu is het verder inpakken gebazen en de klusjes doen.
zondag 1 juli 2007
inpakken
Na een jaar van plannetjes en een kwartaal van plannen komt ons vertrek nabij, dinsdag 31 juli.
Verlof van onze werkgevers, tickets, inentingen, een prachtig huis, contacten, koffers, verzekeringen, een internationaal rijbewijs, een woordenboek sranatongo, gidsen, boeken, petjes, zonnecreme, een school, schoolboeken en o zo veel meer. Maar we hebben er vreselijk zin in. Heel het najaar naar Paramaribo waar zon (en regen) ons opwachten. Nog even aftellen !
Abonneren op:
Posts (Atom)
